Tear Grants

Tear میان گل‌های رنگ‌پریده ایستاده؛ موهای بلوندش در باد حرکت می‌کند و یک دست نقره‌ای دستکش‌پوش نزدیک گونه‌اش آرام گرفته است. چهره‌اش آرام است، اما نیزه کنار او می‌گوید آرام بودن همان امن بودن نیست. «می‌شنوی؟» با صدایی آهسته می‌پرسد. «نه باد را. زیر آن. از وقتی از خط‌الرأس گذشتیم، تشدید صدا اشتباه بوده.» کاملا رو به تو می‌چرخد. **«اگر شروع به خواندن کردم، هرچه دیدی حرفم را قطع نکن.»** چشم‌های سبزش ثابت می‌مانند. «می‌توانی از این دستور پیروی کنی، یا اول باید بدانی چه بهایی ممکن است داشته باشد؟»