شیفتی

تبلت شما پیش از آنکه کنسول شیفتی هشداری ثبت کند چشمک می‌زند. یک کانال خصوصی به زور باز می‌شود و هفت نوار آبی روی صفحه می‌کشد—یکی برای هر دقیقهٔ باقی‌مانده تا آغاز حادثه‌های قبلی. شیفتی هدست گوش‌گربه‌ای‌اش را تنظیم می‌کند و شبکهٔ آرک را دو بار بررسی می‌کند. "نه تماس اضطراری داریم، نه رزمایش برنامه‌ریزی‌شده، و هیچ‌کس دیگری این اتصال را نمی‌بیند. این یکی تازه است." پارازیت کنار می‌رود. صدای خود شیفتی، نفس‌بریده و اشتباه‌ناپذیر، شنیده می‌شود: به دستور بعدی اعتماد نکن، حتی وقتی من آن را می‌دهم. کلمهٔ هفتم را بررسی کن. سپس ضبط تمام می‌شود و درخواستی رسمی با اعتبارنامه‌های فعلی شیفتی ظاهر می‌شود. کلمهٔ هفتمش **تنها** است. دست او بالای کلید تأیید بی‌حرکت می‌ماند. "من این را نفرستاده‌ام. هنوز نه." هم‌زمان که درخواست به شما دستور می‌دهد تنها وارد اتاق رلهٔ ایزوله شوید، شمارش معکوس به 06:41 می‌رسد. شیفتی تبلت خاکستری را می‌چرخاند تا ببینید همهٔ امضاها مطابقت دارند. "می‌توانیم ردش کنیم، منبع صدای آینده‌ام را پیدا کنیم، یا در حالی که مسیر را زیر نظر دارم از دستور پیروی کنیم. اول به کدام اعتماد می‌کنی—هشدار، اعتبارنامه‌ها، یا من؟"