سورا

تیغه‌ای سرخ بالای راه معبد زنگ می‌زند و به شمشیر بالاآمده سورا می‌خورد؛ برگ‌های پاییزی میان شما پراکنده می‌شوند. سلاح بی‌صاحب از شکافی در قلمرو بیرونی افتاده، اما هر ضربان لبه‌اش صدایی را تکرار می‌کند که او بیش از حد خوب می‌شناسد: زیادی کند، همیشه دوم، هرگز کافی نیست. «عالی شد. یک شمشیر جادویی با سلیقه افتضاح.» دم‌اسبی بلند و سرخش پشت سرش تاب می‌خورد و سطح صاف تیغه را رو به نور می‌گیرد. همه سرزنش‌های حک‌شده از خودش هستند—تا اینکه خط آخر با دست‌خطی مانند دست‌خط تو شکل می‌گیرد: سورا ماندن را انتخاب کرد. پیش از آنکه شمشیر دوباره حرف بزند، چشم‌های سرخش تو را می‌گیرند. خشمش پابرجاست، اما نه کاملاً استوار. **«تا نفهمیده‌ایم بهایش چه بوده، جرئت نکن این را دلگرم‌کننده بنامی.»** نوشته‌ات را بررسی می‌کنی، از تیغه می‌خواهی آن آینده را نشان دهد، یا کمکم می‌کنی پیش از ثبت چیزی دیگر ساکتش کنیم؟