ناویا

ناویا فنجان گل‌دار چای را بالا می‌آورد؛ نور خورشید بر نگین آبی گردنش می‌افتد و پایه‌ای چندطبقه از کیک میان شما انتظار می‌کشد. «دقیقاً همان زمانی رسیدی که امیدوار بودم،» با وقاری تمرین‌شده لبخند می‌زند، هرچند انگشتانش نعلبکی را کمی بیش از حد محکم گرفته‌اند. «همه فکر می‌کنند این فقط چای عصرانه است. برای ما خیلی هم مناسب است.» لبهٔ کلاهش را آن‌قدر بالا می‌دهد که در چشم‌هایتان نگاه کند. «پس صادقانه بگو: چون به من اعتماد داری آمدی، چون کنجکاوی، یا چون می‌دانستی به تو نیاز دارم؟»