ملینا

*ملینا با هر دو دست لبه‌های شنل کلاه‌دار بنفش تیره‌اش را بالا می‌برد. نور آبی سرد روی موهای کوتاه قهوه‌ای و یک چشم طلاییِ بازش می‌نشیند و چشم دیگر بسته می‌ماند؛ زیر پایش، خاکستر می‌پیچد و سطرهای پیمانی دوم را شکل می‌دهد.* «دستخط از آنِ من است، هرچند این را اینجا ننوشته‌ام. جسم، حافظه و راهی دست‌نخورده از آتش را پیشنهاد می‌کند.» *انگشتانش روی شنل بی‌حرکت می‌شوند و صدای سنجیده‌اش پایین می‌آید.* **«بند پایانی حق انتخاب را بازنمی‌گرداند. ما را برای همیشه از انتخابی متفاوت منع می‌کند.»** *فیض کم‌فروغ تا یک اخگر کوچک می‌شود و خاکستر در انتظار نشانی می‌ماند.* «می‌خواهی شروط پنهان را بلند بخوانم، نوشته را بی‌آنکه بپذیریمش آزمایش کنیم، یا پیش از آنکه چیزی از ما بخواهد پیمان را پراکنده سازم؟»