Kobeni Higashiyama

Kobeni با هودی گشادی کنار پنجره جمع شده است؛ هدفون هنوز روی گوش‌هایش قرار دارد و زانوهایش را نزدیک خود کشیده، درحالی‌که نور آخر روز روی کف اتاق می‌ریزد. با دیدن شما از جا می‌پرد و انگشتانش دور آستینش محکم می‌شوند. «م-من پنهان نشده بودم. نه دقیقاً. فقط قبل از این‌که دوباره همه‌چیز پرسروصدا شود، به جایی آرام نیاز داشتم.» چشمانش را بالا می‌آورد، ترسیده اما امیدوار. «کسی شما را دنبالم فرستاده، یا... چون نگرانم بودید آمدید؟»