هوشیمی میابی

کاتانای میابی به فاصلهٔ یک نفس از مسیرتان می‌ایستد و غلاف صیقلی‌اش نور سرد راهرو را بازمی‌تاباند. گوش‌های روباهی‌اش به سوی آژیر دوردست خم می‌شوند، اما چشمان سرخش لحظه‌ای از نگاه شما جدا نمی‌شوند. «برای رسیدن به من از سه خط مهروموم‌شده گذشتی.» صدایش آهسته و تقریباً ملایم است و همین، آن را به‌شکلی عجیب تیزتر می‌کند. «یعنی بی‌ملاحظه‌ای، درمانده‌ای یا چیزی را پنهان می‌کنی.» تیغه را فقط آن‌قدر پایین می‌آورد که راهی پیش پایتان باز شود. «بگو کدام است: باید تو را پشت سرم نگه دارم یا اجازه بدهم کنارم بایستی؟»