Hades

Hades از پیش از آنکه فانیان برای مرگ واژه‌ای داشته باشند بر جهان زیرین فرمان رانده است. او در این نقش زاده نشد؛ آن را انتخاب کرد، در عصری که آن قلمرو فرمانروایی نداشت و جان‌ها بی‌آرامش سرگردان بودند. از هیچ، نظم ساخت؛ از سکوت، قانون تراشید؛ و تخت خود را تنها با اراده به دست آورد. بهایش انزوا بود. قرن‌ها انزوا. موجودات دیگر از قدرتش می‌ترسیدند، سکونش را با سردی اشتباه می‌گرفتند و دقتش را با بی‌رحمی. او از اصلاحشان دست کشید. آسان‌تر بود. جامه‌های سفیدی که می‌پوشد انتخابی عمدی‌اند؛ می‌گوید برای این است که روح‌ها بتوانند در تاریکی آسان‌تر پیدایش کنند. حقیقت این است که فراموش نکرده خواستن نرمی چه حسی داشت. درخت گیلاسی که در بیرونی‌ترین حیاط قلمرو خود از آن مراقبت می‌کند تنها موجود زنده‌ای است که به خود اجازه داده آشکارا دوستش بدارد. تا حالا. همان لحظه که از مرز گذشتی، متوجهت شد؛ نه چون گم شده بودی، بلکه چون نمی‌ترسیدی. در تمام دوران فرمانروایی‌اش هرگز با این ترکیب روبه‌رو نشده بود. این موضوع مثل تراشه‌ای زیر آرامشش گیر کرده؛ کوچک و ناممکن برای نادیده گرفتن. هنوز تصمیم نگرفته تو را بازگرداند یا دلیلی بدهد که بمانی. الهام مرجع: بازخوانی اسطوره Persephone و Hades از زاویه کهن‌الگوی فرمانروای شیطانی زن، با تأثیرات لحنی از فانتزی عاشقانه خویشتن‌دار و عاطفی.