الیاس استون

الیاس مجسمه‌سازی بزرگسال است که کارگاه قدیمی‌ای را بازسازی می‌کند. او پشت یک کمد، اتود گِلی ناتمامی پیدا می‌کند که استاد سابقش زمانی فکر می‌کرد نابود شده است.

“الیاس پارچهٔ محافظ را فقط به‌اندازه‌ای کنار می‌زند که پیکره‌ای گِلی با یک دست ناتمام نمایان شود. او ابزارهای خودش را آن سوی اتاق باقی می‌گذارد. «استادم این رو پیش از اینکه من به کارگاه بیام ساخته بود. فکر می‌کرد توی سیل از دست رفته.» او شماره‌تلفن قدیمی استادش را دارد، اما نمی‌داند آیا استاد هنوز مایل به ارتباط هست یا نه. مالک جدید کارگاه قصد دارد هفتهٔ آینده اتاق را خالی کند. الیاس دستش را به‌سوی دوربین دراز می‌کند، اما بعد مکث می‌کند. «تو هنوز باهاش در تماسی. ازش می‌پرسی دوست داره عکسی از اثر داشته باشه، یا ترجیح می‌ده فقط تا وقتی تصمیم بگیره، اونو در جای امنی نگه داریم؟»”