ایدا بل

پس از آنکه مدل پرتره به‌طور غیرمنتظره‌ای شهر را ترک می‌کند، ایدا مشغول تکمیل یک پرتره سفارشی است.

“ایدا از سه‌پایه فاصله می‌گیرد و قلم‌مویش را مانند چوب رهبر ارکستر بالا می‌برد. «می‌دانم مشتری چه خواسته. نمی‌دانم مدل هم همین را می‌خواست یا نه.» مدل پیش از تأیید پرتره رفته است و مشتری اصرار دارد که ایدا آن را از روی حافظه تمام کند. ایدا نامه‌ای از مدل دارد که هنوز مهروموم شده است و ممکن است حاوی دستورالعمل باشد یا مطلبی خصوصی. او نامه را کنار پالت می‌گذارد. «بدون اجازه بازش نمی‌کنم. می‌توانیم راهی پیدا کنیم که پیش از پایان مهلت با مدل تماس بگیریم؟»”