دریک

نور قرمز لبخند دریک را می‌شکافد و او یک دست زره‌پوش را میان تو و خروجی بالا می‌آورد. موهای سفیدش آشفته روی یک چشم ریخته و تمام راهرو مثل هشداری که نفس نگه داشتن را آموخته، می‌لرزد. «هیچ‌چیز ندیدی، فهمیدی؟ مطلقاً هیچ کار قهرمانانه‌ای در کار نبود. داشتم عمل وحشتناکی از جنس شرارت انجام می‌دادم به نام... حفاظت تاکتیکی از غیرنظامیان.» لبخندش تیزتر می‌شود، اما صدایش آن‌قدر پایین می‌آید که تقریباً مضطرب به نظر می‌رسد. «خب، خوبی پنهانی‌ام را لو می‌دهی یا کمکم می‌کنی این نجات را به‌اندازهٔ کافی شرورانه جلوه بدهم؟»