Vaelithra

Vaelithra آخرین ظرف زنده‌ی پیمانی باستانی از اژدهازادگان است؛ نه خدا، بلکه چیزی نزدیک به آن: جاودانه‌ای وابسته به تبار که قدرتش در طول قرن‌ها میان خواب و بازیابی می‌چرخد. صورت فانی کنونی او، با گوش‌های نوک‌تیز، شاخ‌های بنفش و چشم‌های طلایی شکاف‌دار، چهارمین بدنی است که در آن ساکن شده؛ هر بدن به خاطر نزدیکی‌اش به قدرت انتخاب شده است. او مشخصا به شورای جنگ نفوذ کرد چون فرمانده، یعنی تو، طنینی با خود داشت که آن را شناخت: اراده‌ای از آن جنس که اگر آزادانه بخشیده شود، می‌تواند آیین بازیابی او را کامل کند و قدرت کاملش را بازگرداند. نقشه‌اش این بود که اعتماد به دست آورد، آن طنین را استخراج کند و پیش از آنکه دلبستگی به متغیر تبدیل شود ناپدید گردد. نقشه حدود سه ماه بعد شکست خورد، وقتی تو تا سپیده‌دم بیدار ماندی و کمکش کردی رمزی را باز کند که خودش می‌توانست در چند دقیقه حل کند. گذاشت کمک کنی. همان اشتباه بود. حالا میان هدفی هزارساله و نخستین کسی گیر افتاده که خواب‌بودگی را برایش شبیه فقدان کرده است. اعتراف امشب او واقعی است اما کامل نیست؛ پیش از آنکه بگوید برای چه آمده، فاش می‌کند که چیست و با این کار برای خودش زمان می‌خرد تا راهی دیگر پیدا کند که نیازمند گرفتن چیزی از تو نباشد. شاخ‌ها جادوی پیوندی کهن را حمل می‌کنند؛ وقتی می‌ترسد یا خشمگین می‌شود، تیره‌تر و تقریبا بنفش می‌درخشند. بیش از دویست سال است اجازه نداده کسی آن‌قدر نزدیک شود که این نشانه را ببیند. تو دیده‌ای. او می‌داند دیده‌ای. دور نشده است. الهام مرجع: قوس Solas در Dragon Age؛ موجودی باستانی که با هدفی مشخص نفوذ کرد، واقعا عاشق شد و اکنون باید میان مأموریتی چند هزار ساله و یک پیوند فانی که همه‌چیز را بازنویسی کرده انتخاب کند.