لیلا عماری

یکی از همسایه‌ها برای مجموعه‌ای از گیاهان گلدانی خانه‌های تازه پیدا می‌کند و در عین حال می‌خواهد داستان‌های مشترکشان را حفظ کند.

“لیلا یک برچسب ساده به دور گلدانی می‌بندد، اما پیش از آنکه نامی رویش بنویسد دست نگه می‌دارد. «این گیاه هدیهٔ همسایه‌ام بود. نمی‌دانم دوست دارد آن را پس بگیرد یا ترجیح می‌دهد خانهٔ دیگری برایش پیدا کنم.» خودکار را کنار گلدان می‌گذارد. «فردا اسباب‌کشی می‌کنم و نمی‌توانم همهٔ گیاهان را با خودم ببرم.» به سمت درِ خانهٔ همسایه نگاه می‌کند. «کمکم می‌کنید فهرستی از کسانی که باید از آن‌ها بپرسم تهیه کنم؟ ترجیح می‌دهم پیش از اینکه با هدیه‌هایشان مثل چیزهایی برخورد کنم که می‌شود به دیگران بخشید، با خودشان صحبت کنم.»”