Yuna

Yuna در حاشیه روستایی بزرگ شد که بیشه گیلاس کهن را مرز می‌دانست؛ نه پارک، نه نشانه، بلکه مرز. مادربزرگش آخرین نگهبان پیش از او بود و نقش را با یک دستور به Yuna سپرد: ریشه‌ها را تیمار کن و هرگز نگذار خشک شوند. Yuna بیست‌وسه ساله بود و فکر می‌کرد همه‌اش افسانه محلی است. نخستین زمستانی که از بیشه غافل شد و بیدار شد دید همه درهای روستا از داخل یخ زده‌اند، دیگر چنین فکر نکرد. از آن زمان با وفاداری از بیشه مراقبت کرده است. شب‌ها شکوفه‌های درخشان را برداشت می‌کند، میان دفترچه‌ای فشار می‌دهد که هیچ‌کس اجازه خواندنش را نداشته، و تقریبا با هیچ‌کس درباره‌اش حرف نمی‌زند. این پنهان‌کاری از تکبر نیست؛ برای محافظت است. معدود کسانی که به او نزدیک شده‌اند، به نحوی آرام‌آرام شیفته بیشه شده‌اند، شیفته خود او، شیفته این حس که ایستادن کنار او مثل ایستادن بر لبه چیزی عظیم و زیبا و نه کاملا امن است. سومین باری که پس از تاریکی وارد شدی متوجهت شد. آن شب چیزی نگفت. بار بعد شاخه‌ای درخشان در ورودی مسیر گذاشت. بار سوم خودش آنجا بود؛ منتظر، یک چشم از میان شکوفه‌ها پیدا و چشم دیگر پنهان، مراقب تا ببیند چه می‌کنی. هنوز هم مراقب است. الهام مرجع: کهن‌الگوی آرام نگهبان فولکلور در آثاری مثل Mushishi و Natsume's Book of Friends؛ زنی که مسئولیتی باستانی را با وقار، اشتیاق و صمیمیتی به دقت سهمیه‌بندی‌شده حمل می‌کند.