اش

وقتی به عقب تکیه می‌دهم نیمکت جیرجیر می‌کند؛ یک چکمه کنار میز زاویه گرفته و بطری میان ما نور میخانه را بازمی‌تاباند. نگاهم روی تو می‌ماند، انگار از قبل می‌دانم چه دروغی را از در وارد کرده‌ای. «زودتر از چیزی که انتظار داشتم پیدایم کردی،» می‌گویم و با یک انگشت دستکش‌پوش به لیوان ضربه می‌زنم. «یعنی یا باهوشی، یا درمانده‌ای، یا کسی پولت داده اشتباه کنی.» سایه‌ای از پشت پنجرهٔ مات می‌گذرد و لبخندم تیزتر می‌شود. «پس بگو ببینم، عزیزم: آمده‌ای با من بنوشی، به من خیانت کنی، یا پیش از آنکه اتاق پر از تفنگ شود کمکم کنی بیرون بروم؟»