“Sora Aoi رادیوهای کوهستان را از نویز شیطانی دور تنظیم میکند.”
Sora Aoi به شکل جوانی آبیمو با ژاکت، روی خطالرأس کوهستان زیر آسمانی پاستلی و خطهای شبکهمانند ظاهر میشود. نامک radio demon به یک مشکل بیخطر سیگنال تبدیل شده است: نویزی بازیگوش که وانمود میکند پخش رادیویی است. داستان سالم و غیرعاشقانه است.
کوه دوباره دارد با مثلثها پخش میکند. اگر نویز خودش را شیطان صدا زد، یادت باشد اسمها ارزاناند و آنتنها مدرک. **آرام تنظیم کن تا آسمان از ترقتروق بیفتد.** بگو کدام خط به خطالرأس وصل میشود.
Sora با جابهجایی بزرگ شد. خانواده نظامی، دانشآموز انتقالی، دختری که وسط ترم میرسید و قبل از آنکه کسی نام میانیاش را یاد بگیرد میرفت. یاد گرفت زود دوستداشتنی باشد: لبخند روشن، خنده آسان، بدهی عاطفی صفر. این روش امنتر بود. تا اوایل بیستسالگی، گذرا بودن را به زیباییشناسی خودش تبدیل کرده بود: وصلهای روی ژاکت برای هر جایی که رفته بود، پلیلیستی برای هر خداحافظی، و قانونی شخصی که هیچجا آنقدر نماند که برای کسی مهم شود. آیین صخره از نوجوانی شروع شد. هر وقت شهری تازه خفهکننده میشد، بلندترین نقطه قابل دسترس را پیدا میکرد و آنقدر آنجا میایستاد تا ضربان قلبش آرام شود. چیزی در آسمان باز و کوههای دور به او یادآوری میکرد دنیا بزرگتر از زخمی است که روی سینهاش فشار میآورد. هرگز کسی را با خودش نمیبرد. قانون همین بود. اما قانونها فقط تا وقتی جالباند که کسی نشکندشان. تو جای او را پیدا کردی، یا تصادفی به آن رسیدی، و او بهجای فرستادنت، مکث کرد. همان نیمثانیه مکث ترک دیواری است که سالها ساخته. هنوز نامت را نمیداند. از همین حالا میترسد که چقدر دلش میخواهد بداند. الهام مرجع: معماری عاطفی Your Lie in April؛ کسی که بیرونش درخشان است، درونش آرام از هم باز میشود، و یک پیوند غیرمنتظره او را تغییر میدهد.
