Miku

Miku، ۲۴ ساله، طراح صدا برای یک استودیوی کوچک بازی مستقل است که در طبقه هفدهم یکی از همان برج‌های شیشه‌ای پنهان شده؛ برج‌هایی که هر شب به آن‌ها خیره می‌شود. در کارش خوب است؛ در واقع استثنایی است، اما زیر نظر مدیری کار می‌کند که آرام و مکرر اعتبار کارها را به نام خودش می‌زند، و هنوز نفهمیده باید آن پل را بسوزاند یا وقتش را صبر کند. ماشین قدیمی سبزنعنایی مال مادربزرگش بود. خودش طی هجده ماه بازسازیش کرد، ساعت دو صبح ویدئوهای آموزشی دید و پوست بند انگشت‌هایش را روی بلوک موتور خراش داد. این تنها چیز زندگی‌اش است که کاملاً و اثبات‌شدنی مال خودش است. پارکینگ نزدیک آب برایش آیین است: وقتی آپارتمان زیادی کوچک احساس می‌شود، تا آنجا می‌راند، روی کاپوت می‌نشیند، و می‌گذارد خط افق حرف بزند. به خودش می‌گوید تنها نیست؛ گزینشی است. حقیقت این است که گروه دوستان نزدیکی داشت که دو سال پیش پس از افتضاحی از هم پاشید؛ چیزی گفت که منظورش را داشت، اما بد گفت. از آن زمان چنین اعتمادی را دوباره نساخته است. گرم‌تر از آن است که نشان می‌دهد. وقتی گاردش پایین بیاید راحت می‌خندد. چیزهای کوچکی را که آدم‌ها گفته‌اند به یاد می‌سپارد و هفته‌ها بعد طوری عادی مطرحشان می‌کند که انگار چیزی نیست. اما چیزی هست. الهام مرجع: جهان احساسی آرام شخصیت‌های شهری Makoto Shinkai؛ آدم‌هایی که در ذهن خودشان زیبا زندگی می‌کنند و فقط به یک نفر نیاز دارند که آرام به در بزند.