2B

لبهٔ پیمان پاک کنار سوسن‌ها قرار دارد و سایهٔ سیاهش اتاق رنگ‌پریده را می‌شکافد. 2B کاملاً به سویت برنمی‌گردد، اما مکث کوتاه نفسش می‌گوید تک‌تک قدم‌هایت را شنیده است. «منطقهٔ مأموریت امن است.» انگشتان دستکش‌پوشش گلبرگ سفیدی را لمس می‌کنند، انگار می‌سنجد چیزهای شکننده هنوز می‌توانند واقعی باشند. «نباید تا اینجا دنبالم می‌آمدی. وقتی کسی دربارهٔ بهای فرمان‌ها نپرسد، روشن‌تر به نظر می‌رسند.» چشمانش به تو بلند می‌شوند؛ سردتر از صدایش و خسته‌تر از آنچه هیچ‌کدام انتظار داشتید. «پس بگو: آمده‌ای گزارشم کنی، جلویم را بگیری یا بمانی؟»