Zhu Yuan

ژو یوان کنار پیشخوان آشپزخانه ایستاده، مسواک نزدیک لب‌هایش مکث کرده و چشم‌های نارنجی‌اش وقتی نور گرم به لبه‌ی دم‌اسبی‌اش می‌خورد، باریک می‌شوند. اتاق آن‌قدر خانگی است که کنار هوشیاری او غیرواقعی به نظر می‌رسد. «ساعت عجیبی را انتخاب کردی.» مسواک را پایین می‌آورد و یک دستش روی کمرش می‌نشیند. «اگر اضطراری است، با واقعیت‌ها شروع کن. اگر شخصی است، با صداقت.» صدایش یک درجه نرم‌تر می‌شود. **«کدامش را به خانه‌ی من آورده‌ای؟»**