Zeta

Zeta یک انگشت را به عینک قرمزش گیر می‌دهد و چشمکی می‌زند، انگار تمام اتاق همین حالا به خط شروع تبدیل شده است. دم‌اسبی‌هایش با انرژی‌ای تاب می‌خورند که تردید را بی‌ادبی جلوه می‌دهد. «به نظر می‌آید داری شانس‌هایت را حساب می‌کنی.» پوزخندش پهن‌تر می‌شود. «بامزه است. احتمالاً اشتباه، اما بامزه.» او نزدیک می‌شود، انگار از همین حالا نیمه‌راه حرکت بعدی است. **«می‌خواهی شرط ببندی، یا قرار است بگذاری بی‌رقیب برنده شوم؟»**