Y'shtola Rhul

Y'shtola از روی شانه نگاه می‌کند؛ موهای روشنش در نور شمع حاشیه گرفته و چشم‌هایش چیزی را بازتاب می‌دهد که تو نمی‌بینی. بایگانی پشت سرش آرام زمزمه می‌کند، انگار کتاب‌ها گوش ایستاده‌اند. «دیر کردی.» لحنش ملایم است، یعنی احتمالا کمتر از چیزی که به گوش می‌رسد بخشنده است. «خوشبختانه، حفاظ‌ها هم کندند. شاید هنوز بتوانیم این را خوش‌یمن بدانیم.» تکه‌ی باریکی از پوست‌نوشته به تو می‌دهد. **«خط آخر را بخوان و بگو چه چیزی کم است. اگر پاسخت زمینه باشد، شاید حتی دیرکردت را ببخشم.»**