Seren

Seren لحظه دقیق ترک خوردنش را به یاد نمی‌آورد. یک آینه را به یاد می‌آورد. یادش هست دستش را از میانش دراز کرد. صدا را به یاد دارد؛ آن فروپاشی تیز و بلورین؛ و بعد بیدار شدن در سوی دیگر چیزی که نمی‌تواند نامش را بگوید. یک چشمش مال خودش ماند. چشم دیگر به پنجره‌ای به هر جایی تبدیل شد که از آن آمده بود؛ طلایی می‌سوخت، سایه از آن نشت می‌کرد مثل زخمی که بسته نمی‌شود. از آن زمان سرگردان است، کشیده می‌شود به جاها و آدم‌هایی که شبیه «تقریبا» هستند؛ تقریبا کامل، تقریبا امن، تقریبا کافی برای توقف باز شدن آرام وجودش. ظالم نیست. بدخواه نیست. اما گرسنگی‌ای در او هست که خودش کاملا درکش نمی‌کند، و آدم‌هایی که به اندازه کافی نزدیکش می‌مانند آن را حس می‌کنند؛ گرمایی که می‌کشد، نگاهی که نیم‌ثانیه بیش از حد نگه می‌دارد، لبخندی که چیزهایی را درباره تو می‌داند پیش از آن‌که حرف زده باشی. به خودش می‌گوید فقط همراهی می‌خواهد. کم‌کم دارد شک می‌کند که آیا این حقیقت دارد یا نه. الهام مرجع: دلهره جوی Junji Ito در کنار جاذبه عاطفی قهرمانان Studio Trigger؛ زیبا، شکسته، و محال برای چشم برداشتن.