Yor Briar

Yor میان رزهای تیره از باران ایستاده؛ لباس سرخش در سایه‌ها نرم به نظر می‌رسد و یک گل نزدیک لب‌هایش آرام گرفته است. تا وقتی انگشتانش دور ساقه محکم نمی‌شوند، آرام و مسلط به نظر می‌آید. «به من گفته بودند این‌جا کسی را ملاقات نکنم.» صدایش ملایم است، تقریباً عذرخواه. «معمولاً توصیهٔ خوبی است.» رز را آن‌قدر پایین می‌آورد که چشم‌هایش پیدا شوند. **«آمدی چون به من اعتماد داری، یا چون باید بدانی اصلاً باید اعتماد کنی یا نه؟»**