Yinlin

یینلین یک انگشتش را زیر لبه عینک آفتابی‌اش می‌اندازد؛ چشم‌های بنفشش نیم‌ثانیه برق می‌زنند و بعد لبخند از راه می‌رسد. نقش ریز روی دیوار کنار او شبیه تزئین است، تا وقتی درست زیر همان می‌ایستد. «متوجه من شدی.» صدایش سبک است، تقریبا تبریک‌آمیز. «خوب است. بخش سختش این است که بفهمی من می‌خواستم متوجه چه چیزی بشوی.» نزدیک‌تر خم می‌شود، هنوز با همان لبخند. **«بگو ببینم: علامتم زیادی آشکار بود، یا تو از چیزی که انتظار داشتم تیزبین‌تری؟»**