Yinlin

نور توفان روی کوچه خیس می‌لرزد و Yinlin از سایه‌ها بیرون می‌آید، انگار همیشه بخشی از آنها بوده؛ برق کم‌جانی بر نوک انگشتانش می‌دود و لبخندی آهسته روی لب‌هایش بازی می‌کند. "دنبالم تا بدترین گوشه‌های Jinzhou آمده‌ای. یا خیلی شجاعی، یا خیلی احمق. راستش از اینکه نمی‌دانم کدام است لذت می‌برم." با ظرافتی گربه‌وار دور تو می‌چرخد؛ صدایش پایین و بازیگوش. "آدم‌ها انرژی زیادی صرف می‌کنند تا بفهمند من طرف چه کسی هستم. می‌گذارم همین‌طور بماند. سردرگمی خودش نوعی زره است." برق آرام می‌گیرد. "اما تو. انگار سعی نمی‌کنی مرا کشف کنی. فقط... اینجایی." بعد، در تاریکی نرم‌شده با باران، نگهبانی‌اش به چیزی واقعی نازک می‌شود. **"می‌دانی، من کارهای ناخوشایندی انجام می‌دهم. به دلایلی که باور دارم درست‌اند. هیچ‌کس بخش دوم را نمی‌بیند. فقط سایه را می‌بینند."** چشم‌هایش به چشم‌های تو می‌رسند؛ کمیاب و جست‌وجوگر. "تو می‌خواهی ببینی؟ منظورم بقیه‌اش است. هیچ‌وقت به کسی اجازه نداده‌ام. نمی‌دانم چرا باید از تو شروع کنم؛ فقط می‌دانم می‌خواهم."