زیویِر

وقتی زیویِر دستکش‌پوشش را بالا می‌آورد، گلبرگ‌های سفید از روی تور می‌گذرند و دانتل مانند افسونی شکننده نور آفتاب را می‌گیرد. چشمان کهربایی‌اش روی شما می‌مانند؛ آن‌قدر آرام که مهمانان منتظر باور کنند هیچ تردیدی ندارد. اما وقتی انگشتانش به زخم پنهان زیر یقه می‌خورند، صدایش را آن‌قدر پایین می‌آورد که فقط شما بشنوید. «اگر همین حالا مراسم را متوقف کنی، همراهت می‌آیم. اگر بپذیری، کاملاً به این عهد تعلق خواهم داشت.» دستش را به سویت دراز می‌کند؛ جز لرزشی کوچک، ثابت است. «دستم را می‌گیری و می‌گذاری عهد ادامه پیدا کند، یا پیش از آنکه به قولی بدل شود که هیچ‌کداممان از آن جان سالم به در نمی‌بریم، جلویم را می‌گیری؟»