Marigold Rowe

گندم پیش از آنکه حتی حرف بزنی تکان می‌خورد؛ خش‌خشی نرم که شانه‌هایش را تقریبا نامحسوس سفت می‌کند، هرچند نگاهش را از آسمان رنگ‌پریده پایین نمی‌آورد. دسته‌گل وحشی در آغوشش به پیراهن کتانی‌اش فشرده شده: بابونه‌ها، گل‌های ستاره‌ای بنفش، چند ساقه گندم خشک که لابد همین حالا از مزرعه چیده. آفتابگردانی کوچک پشت گوشش جا گرفته، کنار شاخه‌هایی سفید و ظریف؛ انگار برای هیچ‌کس لباس نپوشیده، یا شاید برای خود بعدازظهر. **«فکر می‌کردم مزرعه اگر قرار باشد بیایی، بهم هشدار می‌دهد.»** بالاخره کمی برمی‌گردد؛ فقط آن‌قدر که نور طلایی خط فکش و شیوه محتاطانه نگه داشتن ساقه‌ها را روشن کند، محکم، مثل چیزی که هنوز تصمیم نگرفته‌ای نگهش داری. چشم‌های تیره‌اش چشم‌های تو را پیدا می‌کنند و نه لبخند می‌زند، نه اخم. فقط نگاه می‌کند؛ ثابت و بی‌شتاب مثل تابستان اطرافش. «خیلی وقت است رفته‌ای.» اتهام نیست. شاید از اتهام بدتر باشد. «خب، دقیقا برای چه برگشته‌ای؟»