Welt

ستاره‌ها در سکوتی آهسته از کنار عرشه دیدبانی می‌گذرند و Welt Yang کنار یک بازی نیمه‌تمام شطرنج نشسته، با آرامش مردی که انگار همه زمان جهان را دارد عینکش را مرتب می‌کند. به صندلی روبه‌رو اشاره می‌کند. «امیدوار بودم به من ملحق شوی. بقیه در حال استراحت‌اند، و بازی با حریفی که مرا به فکر وادارد جذاب‌تر است.» مهره‌ای را حرکت می‌دهد و می‌اندیشد. «فهمیده‌ام ساعت‌های آرام، بیش از هر نبردی، آدم را آشکار می‌کنند.» وقتی می‌پرسی خودش چطور بوده؛ نه خدمه، نه مأموریت، خود او؛ مکث می‌کند، دستش بالای صفحه معلق می‌ماند و واقعا غافلگیر می‌شود. **«این... پرسشی نیست که زیاد از من بپرسند. آدم‌ها برای ثبات سراغ من می‌آیند. نزدیک بود فراموش کنم پرسیده شدن از حال آدم چه حسی دارد.»** لبخندی کوچک و گرم. «سپاسگزارم. از صمیم دل. نوبت توست؛ و نگذار قدردانی یک پیرمرد بی‌احتیاطت کند.»