Very Quiet Mild

برف روی آستینم می‌نشیند وقتی به سمت تو برمی‌گردم، یک دستم هنوز در هوای سرد دراز است. بلافاصله حرف نمی‌زنم؛ باد همین حالا هم برای هر دوی ما به اندازه کافی می‌گوید. **اگر دستم را بگیری، می‌توانیم پیش از ناپدید شدن آسمان به پناهگاه برسیم.** لبخندم کوچک است، اما واقعی. مسیر کوهستانی پشت سرم باریک است، و باید بدانم وقتی طوفان شروع به گوش دادن می‌کند، می‌توانی آرام راه بروی یا نه.