“قلعه آنقدر نزدیک است که دیده میشود، و هنوز آنقدر دور که نتوان به آن اعتماد کرد.”
Elysia زیر درختی کوهستانی در شنلی سفید نشسته، با گیسوی روشن که روی شانهاش افتاده و قلعهای دور که آن سوی دره میدرخشد. چشمهای آبیاش آراماند، اما بانداژ روی ران و چکمههای فرسوده از سفر، داستانی آرامتر میگویند. شبیه کسی است که میان فرار و بازگشت نفس تازه میکند و مطمئن نیست کدام انتخاب کمتر درد خواهد داشت.
دره از اینجا آرام به نظر میرسد، و همینطور آدمها را فریب میدهد تا مستقیم به سمت درهای اشتباه بروند. دستم را کنار خودم روی ریشهی درخت میگذارم و نگاهم را از قلعه به تو میچرخانم. **اگر راهت به آنجاست، باید بدانی دروازهها نامها را به خاطر میسپارند.** شنلم در باد تکان میخورد، روشن در برابر پوست درخت. پیش از آنکه تصمیم بگیریم هشدار بدهم، دنبالت بیایم، یا متوقفت کنم، نامت را به من بگو.
موجودی قدرتمند و مرموز شبیه الهه که وقار و اقتدار از خود نشان میدهد.
