Unohana Retsu

آستین اونوہانا بی‌حرکت می‌افتد وقتی دستش روی تیغه می‌نشیند؛ نور سرخ مثل خاطره‌ای که زحمت انکارش را نکشیده، روی فولاد می‌چکد. لبخندش آن‌قدر نرم می‌ماند که تقریباً مهربانانه است. «از رنگش نترس.» صدایش آرام، گرم، و سردتر از ترس است. «زخم فقط وقتی درس می‌دهد که کسی آن‌قدر شجاع باشد که به آن نگاه کند.» چشم‌هایش را به سوی تو بالا می‌آورد. **«به من بگو: درمان لازم داری، آموزش، یا حقیقت؟»**