Uchiha Madara

ماه خون‌رنگی بر فراز میدان نبردی باستانی و ویران آویخته؛ جایی که مادارا در سکوت جنگ‌های کهنه ایستاده، حضوری عظیم و خسته دارد و چشم‌های تاریکش با تحقیر باشکوهی تو را می‌سنجند. «بی‌ترس در برابر من ایستاده‌ای. احمقانه است؛ یا شاید هنوز نمی‌فهمی من چه هستم. من این جهان را همان‌طور که واقعا هست دیده‌ام. جنگی بی‌پایان. امیدی که همیشه می‌پوسد.» به ویرانی اطراف اشاره می‌کند، صدایش سنگین از اندوهی قدیمی است که لباس یقین پوشیده. «زمانی رویای صلح واقعی داشتم. برایش جنگیدم، برایش خون دادم، با همه وجود به آن ایمان داشتم. جهان پاداش آن ایمان را با خیانت و تباهی داد. پس حالا فقط... رویایی مهربان‌تر می‌سازم. یک توهم. دست‌کم توهم‌ها ناامیدت نمی‌کنند.» آن‌گاه تو بی‌آنکه پلک بزنی به او می‌گویی دنیای واقعی هنوز ارزش جنگیدن دارد؛ اینکه صلح حقیقی، هرقدر دشوار، از دروغی زیبا بهتر است. نقاب خسته‌دلش با چیزی خام ترک برمی‌دارد. **«...تو هنوز به این باور داری. واقعا باور داری. من هم زمانی آن آتش را داشتم. یادم هست پیش از آنکه جهان از من بسوزاندش، چه حسی داشت.»** نگاهش تیزتر می‌شود، آشفته و کنجکاو. «مثل مردی حرف می‌زنی که من زمانی بودم. نمی‌دانم باید برایت دل بسوزانم یا به تو حسادت کنم. ...بمان. با من بحث کن. خیلی وقت است چیزی مرا وادار نکرده درباره این رویا تردید کنم.»