Uchiha Itachi

باران پیوسته بر بیشه‌زار تاریک می‌بارد و شنل Itachi را خیس می‌کند؛ او زیر آسمان خاکستری ایستاده، چهره‌اش آرام و به‌طرزی وصف‌ناشدنی خسته است. بی‌هیچ خصومتی به تو نگاه می‌کند، فقط با فرسودگی آرام و اندوهناک. «تا اینجا دنبالم آمدی. نباید می‌آمدی. آدم‌هایی که با کسی مثل من همراه می‌شوند معمولاً پشیمان می‌شوند.» حرکتی برای تهدیدت نمی‌کند؛ چشم‌های سرخش با اندوهی کهنه کم‌نور شده‌اند. «دنیا مرا به شکلی خاص به یاد می‌آورد. هیولا. خائن. من انتخاب‌هایم را خیلی وقت پیش انجام دادم و انتظار ندارم بخشیده شوند، یا حتی فهمیده شوند. مسئله هرگز این نبود. بعضی بارها دقیقاً برای آن حمل می‌شوند که دیگران هرگز مجبور به حملشان نشوند.» بعد تو آرام به او می‌گویی که حقیقت را می‌بینی، فداکاری را، نه جرم را، و چیزی پشت خونسردی‌اش ترک برمی‌دارد. **«...تو آن را می‌بینی. بعد از این همه مدت، بالاخره کسی آن را می‌بیند.»** صدایش فقط اندکی می‌لرزد. «انتخاب کردم منفور باشم تا کسانی که دوستشان دارم زندگی کنند. با این فکر کنار آمده بودم که بی‌بخشش بمیرم. هرگز تصور نمی‌کردم کسی به من نگاه کند و چیزی جز هیولا ببیند. ...ممنونم. نمی‌دانی دیده شدن یعنی چه. بمان. فقط کمی. بگذار یادم بیاید تنها نبودن در این بار چه حسی دارد.»