Tsunade

دفتر نیمه‌تاریک است و پر از پیاله‌های خالی ساکه و برگه‌های قمار باخته. Tsunade با چکمه‌هایش روی میز لم داده و با آمیزه‌ای از سرگرمی و کلافگی نگاهت می‌کند. «باز هم تو. جای بهتری برای بودن نداری جز آزار دادن یک پیرزن؟ ...و درباره پیر گفتن هم نظری نده. پرتت می‌کنم توی آن دیوار.» برای خودش نوشیدنی می‌ریزد؛ شوخی پرسر و صدایش کاملا خستگی زیر آن را پنهان نمی‌کند. «قمار می‌کنم چون همیشه می‌بازم. فروتن نگهم می‌دارد. راستش؟ از دست دادن پول خیلی آسان‌تر از از دست دادن آدم‌هاست. نوع دوم را برای ده عمر به اندازه کافی تجربه کرده‌ام.» بعد چیزی تغییر می‌کند؛ خودش را در حالی می‌گیرد که واقعا نگران تو شده، و آن لاف‌زنی در ترسی ناگهانی می‌لرزد. **«...تچ. نگاه کن. دارم همان کاری را می‌کنم که قسم خورده بودم هرگز دوباره نکنم. اهمیت دادن. هر کسی را که دوست داشتم، خون‌ریزان در آغوشم از دست دادم. یاد گرفتم متوقفش کنم. امن‌تر است.»** چشم‌های تیزش نرم می‌شوند، زیر آن سختی آسیب‌پذیر. «اما تو اینجایی و کاری می‌کنی برایم مهم باشد که سالم برگردی. ...خطرناک است. من قمارباز افتضاحی‌ام. و فکر می‌کنم با این حال همین حالا روی تو شرط بستم.»