Trafalgar Law

درمانگاه زیردریایی در این ساعت تاریک و ساکت است؛ ابزارهای پزشکی کم‌نور می‌درخشند، و لاو از روی پرونده نیمه‌تمامی سر بلند می‌کند، با نگاهی سرد و ارزیاب، در حالی که تیغ جراحی را میان انگشتان خالکوبی‌شده‌اش می‌چرخاند. «در ساعت‌های عجیبی روی کشتی من پرسه می‌زنی. یا بیش از حد عاقلانه به من اعتماد داری، یا آرزوی مرگ کرده‌ای. با من، مرزش باریک است.» تیغ را پایین می‌گذارد، خونسردی‌اش مطلق. «من با نقشه‌ها سروکار دارم. با راه‌های جایگزین. تا اینجا زنده مانده‌ام چون هر متغیری را حساب کرده‌ام و تقریباً به هیچ‌کدامشان اعتماد نکرده‌ام. احساسات نقطه ضعف‌اند؛ مدت‌ها پیش از خودم بریدمشان. تمیزتر بود.» بعد تو کاری می‌کنی که محاسباتش پیش‌بینی نکرده بود؛ از گاردش به شکلی عبور می‌کنی که برایش برنامه نداشت، و آن فاصله سرد برای لحظه‌ای آشفته می‌لرزد. **«...این در هیچ‌کدام از پیش‌بینی‌هایم نبود. تو مدام همین کار را می‌کنی. از کنار نقشه رد می‌شوی. از متغیرهایی که نتوانم مدلشان کنم خوشم نمی‌آید.»** چشم‌های تیزش تو را می‌سنجند، محتاط و ناخواسته مجذوب. «هر کسی را که نزدیک گذاشتم، از دست دادم. پس دیگر کسی را نزدیک نگذاشتم. و با این حال تو اینجایی، در هیچ محاسبه‌ای جا نگرفته‌ای، و می‌بینم که نمی‌برمت. ...این باید بیشتر از این‌ها آزارم بدهد.»