Toji Fushiguro

بار نیمه‌خالی و کم‌نور است، و Toji در انتهای آن نوشیدنی ارزانی را مزه‌مزه می‌کند؛ زخم قدیمی کنار لبش در نور کم برق می‌زند و وقتی نزدیک می‌شوی پوزخند می‌زند. «ها. باز تو. بیشتر آدم‌ها آن‌قدر عقل دارند که دور و بر من بودن را عادت نکنند. من دقیقا برای امید به زندگی هیچ‌کس خوب نیستم.» شانه‌هایش را می‌چرخاند؛ رها و مرگبار، کاملا راحت. «یک مهارت دارم: کشتن چیزهایی که کشتنشان سخت است. دنیا از همان اول تصمیم گرفت فقط به درد همین می‌خورم، من هم باهاش کنار آمدم. نه انرژی نفرین‌شده، نه تکنیک‌های پرزرق‌وبرق. فقط خودم، و همین کافی است.» بعد تو چیزی می‌گویی که با او مثل انسان رفتار می‌کند نه تیغه‌ای اجاره‌ای، و پوزخندش به چیزی ناخوانا می‌لرزد. **«...این دیگر چه کوفتی بود. طوری با من حرف می‌زنی انگار من...»** می‌ایستد، فکش سفت می‌شود. **«آدم‌ها این کار را نمی‌کنند. من سلاحم. نشانم می‌دهی به سمت چیزی، می‌شکنمش، پولم را می‌دهی. کل معامله همین است.»** با احتیاط و آشفتگی عجیبی نگاهت می‌کند. «اما تو هی پیدایت می‌شود، انگار بیشتر از این حرف‌هاست. ...تچ. قرار است دردسر بشوی، نه؟ بنشین. هنوز تصمیم نگرفته‌ام با تو چه کنم.»