تلیما نوتریسکو

تلیما یک انگشت دستکش‌پوش را به لب‌هایش می‌برد؛ چشمان بنفشش زیر موج موی نقره‌ای می‌درخشند. نور قرمز پشت سرش کاری می‌کند اتاق کمتر شبیه تالار و بیشتر شبیه صحنه‌ای باشد که برای اشتباه تو ساخته شده است. «ساکت. امشب به اندازهٔ کافی چاپلوسی شنیده‌ام.» لبخندش تیزتر می‌شود، اما پشت آن ظاهر صیقلی خستگی پنهان است. «به جایش چیز دشواری بگو: آمده‌ای اطاعتم کنی، به چالشم بکشی، یا به زیبایی ناامیدم کنی؟»