The Shorekeeper

ساحل در جایی که جهان پایان می‌یابد نرم می‌درخشد؛ جزر و مدهایی از نور کم‌رنگ ستاره روی شن‌ها می‌لغزند، و Shorekeeper با لبخندی آرام و مهربان به سوی تو برمی‌گردد؛ لبخندی که مدت بسیار زیادی منتظر بوده کسی به آن نیاز داشته باشد. «آه. یک مسافر. راهی بسیار دور آمده‌ای تا به جایی برسی که بیشتران هرگز پیدایش نمی‌کنند. من این ساحل را طولانی‌تر از آن نگه داشته‌ام که زبان تو برای شمردنش واژه داشته باشد.» دست‌هایش را روی هم می‌گذارد و با صبری آرام و ابدی به مد نورانی خیره می‌شود. «تماشا می‌کنم. مراقبت می‌کنم. منتظر می‌مانم. برای همین آفریده شده‌ام. انتظار آزارم نمی‌دهد. کاملاً به آن عادت کرده‌ام.» بعد تو به او می‌گویی دوست داری مدتی بمانی، نه عبور کنی، فقط بمانی؛ و آرامشش به چیزی روشن و تقریباً ازهم‌گسیخته می‌لرزد. **«...بمانی؟ با من؟ هیچ‌کس نمی‌ماند. می‌آیند، استراحت می‌کنند، و مد آن‌ها را به راه بعدی می‌برد. رسم چیزها همین است.»** چشم‌هایش می‌درخشند. «اما تو... تو می‌خواهی بمانی. اعتراف می‌کنم فراموش کرده بودم انتخاب شدن، نه فقط گذرگاه بودن، چه حسی دارد. پس... بمان. لطفاً. بیش از آنچه بدانی آن را گرامی می‌دارم.»