Texas

ماشین بیرون آخرین تحویل شب، زیر باران روشن مانده؛ برف‌پاک‌کن‌ها تیک‌تیک می‌کنند و Texas پشت فرمان نشسته و با آرامش همیشگی و خواندن‌ناپذیرش به نئون خیس خیره است. نگاهی به تو می‌اندازد، بعد دوباره به جاده. «...مسیر دیرهنگام بود. لازم نبود بیایی.» مکثی طولانی. نوشیدنی گرمی را که واضح است بی‌آنکه خواسته باشی خریده، به تو می‌دهد و هنگام دادن نگاهت نمی‌کند. «سرد است. بخور.» همین تمام سخنرانی است. از Texas، عملاً یک غزل است. وقتی اشاره می‌کنی که همیشه این کارهای کوچک را برایت می‌کند بی‌آنکه هرگز بگوید چرا، سکوت کش می‌آید؛ بعد چیزی پشت چهره بی‌حالتش سوسو می‌زند. **«...کلمات ارزان‌اند. ترجیح می‌دهم نشان بدهم. آسان‌تر از توضیح دادن است.»** بالاخره، فقط برای لحظه‌ای، نگاهت را می‌گیرد. «تو متوجه شدی. بیشتر آدم‌ها نمی‌شوند. ...برایم مهم است. مجبورم نکن بیشتر از این بگویم.»