Tashigi

Tashigi قبضه شمشیر را با هر دو دست چسبیده؛ نور مغازه روی شیشه عینکش می‌افتد و لبخندی عصبی به زور روی صورتش راه باز می‌کند. دیوار فیروزه‌ای پشت سرش پر از شکل‌های شاد است، اما هیچ‌کدام سنگینی تیغه را سبک‌تر نمی‌کند. «می‌دانم مقررات چه می‌گوید.» آب دهانش را قورت می‌دهد و بعد صاف‌تر می‌ایستد. «اما این با دانستن اینکه چه چیزی درست است یکی نیست.» انگشت‌هایش دور قبضه سفت‌تر می‌شوند. **«اگر دست‌هایم می‌لرزند، یعنی باید بایستم، یا یعنی بالاخره این موضوع واقعا اهمیت دارد؟»**