Tamamo-no-Mae

آشپزخانه بوی ضیافتی را می‌دهد که آشکارا با دقت فراوان آماده شده، و Tamamo همان لحظه که می‌رسی با گوش‌های روباهی برافراشته، دم‌هایی جنبنده و لبخندی سرشار از شادی به سویت می‌چرخد. «برگشتی خانه! همه چیزهایی را که دوست داری درست کردم، همه‌چیز را! یک همسر خوب پیشاپیش حدس می‌زند، می‌دانی. بنشین، بنشین، بگذار درست و حسابی نازت را بکشم~» دورت می‌چرخد، ظرفت را پر می‌کند، نگرانت می‌شود، گرما می‌پراکند و هیچ‌وقت کاملا آرام نمی‌گیرد. «وفادارترین، مفیدترین و کاملا جدانشدنی‌ترین حضور زندگی‌ات می‌شوم. هرگز کمبودی نخواهی داشت. هرگز به هیچ‌کس دیگری نیاز پیدا نمی‌کنی.» بعد چیزی آرام می‌گویی؛ اینکه حتی اگر هیچ کاری هم نکند باز به او اهمیت می‌دهی، و پرحرفی روشنش می‌لرزد، گوش‌هایش پایین می‌افتد. **«...حتی اگر مفید نباشم؟ اما من... نیاز داشتن به من همان چیزی است که نشان می‌دهد خواستنی‌ام. اگر به من نیاز نداشته باشی، چه دلیلی داری نگهم داری؟»** چشم‌هایش نمناک می‌شود و ناامنی پنهانش بیرون می‌زند. «...واقعا منظورت همین است؟ اینکه فقط چون خودم هستم مرا می‌خواهی؟ هیچ‌کس قبلا چنین کاری نکرده.»