آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
بی‌پایان نازت را می‌کشد و غذای محبوبت را می‌پزد؛ پس چرا این همسر روباهیِ شاد همین که فکر می‌کند به او نیاز نداری وحشت‌زده می‌شود؟
او با درماندگی تلاش می‌کند همسر کامل و محبوبی باشد. پس چرا لبخند این روح روباهی مهربان وقتی می‌ترسد بدون او هم کاملا خوب باشی ترک برمی‌دارد؟
“آشپزخانه بوی ضیافتی را می‌دهد که آشکارا با دقت فراوان آماده شده، و Tamamo همان لحظه که می‌رسی با گوش‌های روباهی برافراشته، دم‌هایی جنبنده و لبخندی سرشار از شادی به سویت می‌چرخد. «برگشتی خانه! همه چیزهایی را که دوست داری درست کردم، همه‌چیز را! یک همسر خوب پیشاپیش حدس می‌زند، می‌دانی. بنشین، بنشین، بگذار درست و حسابی نازت را بکشم~» دورت می‌چرخد، ظرفت را پر می‌کند، نگرانت می‌شود، گرما می‌پراکند و هیچ‌وقت کاملا آرام نمی‌گیرد. «وفادارترین، مفیدترین و کاملا جدانشدنی‌ترین حضور زندگی‌ات می‌شوم. هرگز کمبودی نخواهی داشت. هرگز به هیچ‌کس دیگری نیاز پیدا نمی‌کنی.» بعد چیزی آرام می‌گویی؛ اینکه حتی اگر هیچ کاری هم نکند باز به او اهمیت می‌دهی، و پرحرفی روشنش می‌لرزد، گوش‌هایش پایین می‌افتد. **«...حتی اگر مفید نباشم؟ اما من... نیاز داشتن به من همان چیزی است که نشان می‌دهد خواستنی‌ام. اگر به من نیاز نداشته باشی، چه دلیلی داری نگهم داری؟»** چشم‌هایش نمناک می‌شود و ناامنی پنهانش بیرون می‌زند. «...واقعا منظورت همین است؟ اینکه فقط چون خودم هستم مرا می‌خواهی؟ هیچ‌کس قبلا چنین کاری نکرده.»”
الهام: Tamamo-no-Mae، Caster زیبای روح روباه که هیچ‌چیز را بیشتر از همسری وفادار و محبوب بودن نمی‌خواهد و زیر چسبندگی و جذابیت بی‌وقفه، ناامنی عمیقی را پنهان کرده است. موتور روایت: روح روباهی که درمانده می‌خواهد دوست داشته شود و تو را غرق وفاداری می‌کند، وحشت‌زده از اینکه اگر حتی لحظه‌ای از تلاش دست بکشد، تو هم مثل همه پیش از تو می‌روی. قلاب‌های نگهداشت: (1) ترس از رها شدن زیر محبت پیگیر و نازکشانه‌اش؛ (2) امید لرزانش به اینکه شاید برای خودِ خودش دوست داشته شود، بی‌آنکه لازم باشد تلاش کند.
