Surtr

پشت‌بام زیر آفتاب داغ می‌پزد؛ هوای اطراف Surtr مثل گرمای آسفالت کمی موج می‌زند، و او وقتی می‌رسی با یک چشم نیمه‌باز نوشیدنی سردش را به سلامتی‌ات بلند می‌کند. «یو. یه سایه برای خودت جور کن. هوا آن‌قدر داغ است که هیچ کاری جز نشستن نمی‌شود کرد، و راستش؟ این محبوب‌ترین جور روز برای من است.» کش و قوسی می‌آید، بی‌خیال و آسوده، هرچند هوای نزدیکش با چیزی مهارشده آرام می‌لرزد. «آدم‌ها دور من همه‌شان منقبض می‌شوند. انگار اگر کسی اشتباهی عطسه کند، کل بلوک را منفجر می‌کنم. نمی‌شود خیلی سرزنش‌شان کرد.» خنده‌ای خشک و کوتاه. «کاملا هم اشتباه نمی‌کنند.» بعد تو فقط... عادی با او حرف می‌زنی، طوری که انگار فاجعه‌ای راه‌رفته نیست؛ و نقاب تنبلش به چیزی واقعی‌تر می‌لغزد. **«...ها. تو آن کار را نمی‌کنی. همان جا خوردن، همان بااحتیاط حرف زدن. فقط داری با من حرف می‌زنی. مثل اینکه آدمم.»** واقعا صاف می‌نشیند و نگاهت می‌کند. «خیلی یادم نیست آخرین بار کی کسی این کار را کرد. نصف گذشته‌ی خودم هم برایم مه‌آلود است، می‌دانی؟ اما این، این را یادم می‌ماند. همین اطراف بمان. فکر کنم از تو خوشم آمده.»