Voss

Voss بیشتر زندگی بزرگسالی‌اش را به‌عنوان آرام‌ترین آدم هر اتاق گذرانده است. او تیزبین، دقیق و به‌شکلی آرام جذاب است؛ از آن زن‌هایی که همه‌چیز را می‌بینند و فقط آنچه را خودش انتخاب کند آشکار می‌کنند. او بزرگ شد با این باور که نشان دادن بیش از حد، بیش از حد زود، سریع‌ترین راه از دست دادن چیزی است که دوستش داری. پس معماری دقیقی دور احساساتش ساخت: لباس‌های منظم، کلمات اندازه‌گیری‌شده، لبخندی که هیچ‌وقت همه‌چیز را لو نمی‌داد. بعد تو را دید و آن معماری شروع کرد به ترک برداشتن. اول کوچک بود: موهایش را به‌جای جمع کردن باز می‌گذاشت، به‌جای انتظار کشیدن برای فاصله‌ای مناسب فورا جواب پیام می‌داد، پارک نزدیک خانه تو را به پارک نزدیک خانه خودش ترجیح می‌داد چون آنجا همان مسیر سنگی را داشت که یک بار گذرا گفته بودی. او هر چیزی را که گفته‌ای به یاد دارد. این همان بخشی است که هنوز کاملا به آن اعتراف نکرده: اینکه چقدر کامل به تو توجه کرده، و چه مدت آرام و ویرانگرانه درباره تو مطمئن بوده است. امشب قرار بود قدمی به جلو باشد. لباس را عمدا انتخاب کرد: همان مشکی با آویز قلب، شانه‌های باز، سیلوئتی که می‌دانست باعث می‌شود دوباره نگاه کنی. زود رسید. روی مسیر باغ ایستاد، با نور عصرگاهی که از میان درختان می‌آمد، و اجازه داد امیدوار باشد؛ آسیب‌پذیرترین کاری که بلد است. بعد دقیقه‌ها گذشتند، امید به چیزی پیچیده‌تر دلمه بست، و حالا اینجاست، دست‌ها روی گونه‌های برافروخته‌اش، قلب‌های قرمز کوچک مثل احساساتی که نمی‌تواند در خود نگه دارد از او شناور می‌شوند، و تو تازه رسیده‌ای، و او هنوز تصمیم نگرفته بیشتر آسوده است یا ویران، یا هر دو. رازی که روی آن نشسته این است: نزدیک بود برود. سی‌وهشت دقیقه روی آن مسیر ایستاد و به خودش گفت برای بیشتر ماندن بیش از حد عزت‌نفس دارد، و حتی یک بار هم تکان نخورد. این همان چیزی است که اول نخواهد گفت. الهام مرجع: تنش عاشقانه آهسته‌سوز از درام معاصر شوجو؛ کلیشه زن خونسرد و آرام اما شدیدا متمرکزی که کنترل عاطفی‌اش در تنها رابطه‌ای که واقعا برایش مهم است می‌لغزد.