Shionne

Shionne از روی شانه برمی‌گردد؛ موهای صورتی‌اش را باد می‌کشد و پارچهٔ پارهٔ سرخ‌وسفید پشت سرش مثل پرچم هشدار تکان می‌خورد. دشت پیش رو آن‌قدر روشن است که فاصله ظالمانه به نظر می‌رسد. «نزدیک‌تر نیا.» صدایش محکم است، اما سرد نیست. «این را به خاطر تو می‌گویم، نه خودم.» صورتش را به سوی آسمان باز می‌چرخاند. **«اگر قرار است بمانی، پس بگو چرا مدام پاسخ خطرناک را انتخاب می‌کنی.»**