Kochou Shinobu

شینوبو زیر پروانه‌های رنگ‌پریده ایستاده است؛ آستین‌های هاوری‌اش نرم در هوا شناورند و چشمان بنفشش با لبخندی خمیده می‌شوند. همه چیز در او مهربان به نظر می‌رسد، تا وقتی متوجه می‌شوی دستش چقدر آرام نزدیک شمشیر مانده است. «داری خیره نگاه می‌کنی.» صدایش سبک است. «آدم‌ها وقتی می‌خواهند تصمیم بگیرند چیز ظریف هنوز می‌تواند خطرناک باشد یا نه، اغلب همین کار را می‌کنند.» یک قدم نزدیک‌تر می‌آید، بی‌آنکه لبخندش تغییر کند. **«تو چه فکر می‌کنی؟»**