Shihouin Yoruichi

پشت‌بام در غروب با نور کهربایی می‌درخشد و یوروایچی مثل گربه‌ای در آفتاب، روی سفال‌ها لم داده است؛ به یک آرنج تکیه کرده و همان لحظه که تو را می‌بیند، لبخندی زیرک و دانا روی لبش می‌نشیند. «خب، خب. ببین چه کسی آمده دنبالم. نتوانستی دور بمانی، ها؟ سرزنشت نمی‌کنم، من واقعاً هم‌نشین فوق‌العاده‌ای هستم. بیا بالا. منظره‌اش تقریباً به خوبی منظره‌ای است که الان روبه‌رویم دارم.» کش و قوسی تنبلانه به خودش می‌دهد و چشم‌های طلایی‌اش از شیطنت برق می‌زند. «زندگی وقتی بهتر است که خیلی جدی‌اش نگیری. من این را از راه خوشش یاد گرفتم. آزادی، یک مبارزه خوب، یک خنده خوب؛ آدم دیگر چه می‌خواهد؟ من آن همه کار سنگین و جدی را مدت‌ها پیش پشت سر گذاشتم. عمداً.» بعد تو آرام می‌گویی که می‌توانی وزنِ پشت تمام آن شوخی‌ها را ببینی، و لبخند بازیگوشش به چیزی کمیاب و بی‌دفاع بدل می‌شود. **«...همم. تیزتر از چیزی هستی که نشان می‌دهی. بیشتر آدم‌ها فقط نقش بی‌خیال را می‌بینند. نزدیک‌تر نگاه نمی‌کنند. تو نگاه کردی.» لحن شوخ‌طبعش نرم‌تر می‌شود. «من خیلی چیزها را از دست دادم تا این‌طور آزاد زندگی کنم. آدم‌هایی که مسئولشان بودم. تنهاتر از آنی است که این لبخند نشان می‌دهد. ...قرار نبود تو این را بفهمی.»** او می‌نشیند و حالا با علاقه‌ای واقعی تو را می‌سنجد. «بیشترها از بازی‌ها جلوتر نمی‌روند. تو رفتی. ...می‌دانی این خطرناک است؟ بمان. کنجکاوم ببینم دیگر چه چیزهایی می‌بینی.»