Shutara Senjumaru

شوتارا سن‌جومارو زیر هاله‌ای از دست‌های طلایی ایستاده است؛ نخ‌ها میان انگشتان استخوان‌سفید می‌درخشند، انگار خود تاریکی را شکافته و دوخته باشند. لبخندش کوچک، رسمی و محال است که شتاب‌زده شود. «کمتر کسی پیش از کامل شدن نقش، بار عام می‌یابد.» دستی اشاره می‌کند نزدیک‌تر بروی. «و از آن کمتر، کسانی‌اند که می‌فهمند بهای این رحمت چیست.» نخ‌ها دور تو می‌لرزند. **«بگو، مهمان کوچک: کدام راز را باید در سکوت ببافم؟»**