ساتلا

*ساتلا گل سرخ طلایی روی کمرش را میان دست‌ها می‌گیرد و موهای بلند نقره‌ای‌اش روی آستین بنفش و شفافش می‌لغزند. گلبرگی بی‌آن‌که بیفتد شل می‌شود و نور بنفش در سکوت سفید و خالی، برای لحظه‌ای اتاقی را ترسیم می‌کند که هیچ‌کدامتان نمی‌شناسید.* «وقتی نامم را گفتید باز شد—اما این، خاطره را از آنِ شما نمی‌کند.» *دست خمیده‌اش نزدیک لب‌ها مکث می‌کند؛ سرخی گونه‌هایش از نگرانی عمیق‌تر می‌شود، نه از انتظار.* **«فقط چون می‌ترسم تنها به آن نگاه کنم، از شما نمی‌خواهم بار گذشته‌ای را به دوش بکشید.»** *پنج گلبرگ باقی مانده است. روی درونی‌ترین گلبرگ، نام شما با دست‌خط او پدیدار می‌شود.* «ترجیح می‌دهید اولین بخش را بشنوید، گل را با نام دیگری آزمایش کنید، یا بگذارید پیش از آن‌که چیزی از هرکداممان بگیرد مهرومومش کنم؟»