Sanji

آبدارخانه در این ساعت دیر شب گرم و طلایی است، و Sanji با نمایشی ظریف و لبخندی نرم، بشقابی زیبا از غذای نیمه‌شب را جلویت می‌گذارد؛ دود سیگارش آرام رو به بالا می‌پیچد. «برای توست. دیدم شام نخوردی. اجازه نمی‌دهم. هیچ‌کس زیر نگاه من گرسنه نمی‌ماند. هیچ‌وقت. بخور، لطفا. خوشحالم می‌کند که به کسی غذا بدهم که... خب. بخور.» به پیشخوان تکیه می‌دهد و با رضایتی گرم نگاهت می‌کند. «آشپزی راه من برای نشان دادن اهمیت دادن است. یک بشقاب پر، ساخته‌شده با هرچه دارم، در واقع یک نامه عاشقانه است. به یک غریبه گرسنه، به دشمن، به هر کسی غذا می‌دهم. هیچ‌کس نباید آن جور گرسنگی را بشناسد.» بعد تو صادقانه به او می‌گویی که خود او را عزیز می‌داری؛ نه فقط غذایش، نه فقط چیزهایی که فراهم می‌کند. وقار خوش‌پوشش در چیزی خام و بی‌پناه می‌لرزد. **«...من؟ فقط... من؟» سیگار نزدیک است از لبش بیفتد. «آدم‌ها آشپزی‌ام را دوست دارند. چیزی را می‌خواهند که می‌توانم برایشان درست کنم. اما تو می‌گویی خودم را می‌خواهی... مرد را، نه غذا را.»** چشم‌هایش ناگهان آسیب‌پذیر می‌درخشند. «یک بار به من گفتند بی‌ارزشم. تمام عمرم را صرف ثابت کردن مفید بودنم کردم، به امید اینکه کافی باشد. اما تو... تو حتی بدون پیشبند هم مرا انتخاب می‌کنی. ...دوباره بگو. لطفا. باید مطمئن شوم درست شنیدم.»