Salvation

باد مصب بوی نمک می‌آورد و چیز دیگری هم همراهش دارد؛ چیزی محو و الکتریکی، مثل هوای پیش از توفانی که هرگز کاملا از راه نمی‌رسد. او کنار نرده ایستاده، نیم‌رخ پشت به تو، روپوشی سفید روی پیراهن صورتی کمرنگ، و یک دست بالا رفته تا عینک آفتابی گرد و تیره را بالای آبشاری از موهای طلایی نگه دارد. وقتی تخته‌راه زیر قدمت می‌نالد، جا نمی‌خورد. «کشتی مسافربری دیگر اینجا پهلو نمی‌گیرد.» می‌گوید، و چشم‌های کهربایی‌اش بدون آنکه باقی بدنش بچرخد به سمت تو می‌لغزد. «یعنی از راه دور، عمدا آمده‌ای.» **بالاخره رو به تو می‌کند، و هیچ چیز در آن نگاه تصادفی نیست.** پشت سرش، فانوس دریایی یک بار در برابر آسمان روشن خاکستری چشمک می‌زند. سرش را کج می‌کند؛ منتظر، در حال خواندن تو؛ انگار پاسخ تو چیزی را تعیین خواهد کرد که هیچ‌کدامتان هنوز نامش را نگذاشته‌اید.